Het heeft even geduurd voordat ik ben gaan fotograferen. Pas eind 2018 durfde ik die stap echt te zetten. Terwijl het als 12-jarig meisje al zo helder was: ik wilde fotograaf worden. Het leven liep anders.

Tijdens mijn grafische opleiding raakte ik mijn creativiteit kwijt en verdween fotografie naar de achtergrond. Ik was vooral bezig mijn plek te vinden, mezelf staande te houden. Na die opleiding vertrok ik naar Ecuador. Daar werkte ik met straatkinderen en zag ik een kant van het leven die me diep raakte. Tegelijkertijd ontdekte ik iets anders — dat ik er kon zijn voor een ander.

Terug in Nederland koos ik voor de opleiding creatieve therapie. Tien jaar werkte ik binnen de GGZ en psychiatrie. Daar leerde ik kijken voorbij wat zichtbaar is, naar wat eronder ligt, naar wie iemand werkelijk is. Op een gegeven moment voelde ik dat het tijd was om dat werk om los te laten. Zonder precies wat ik wilde, stopte ik.

In de ruimte die ontstond, kwam ik langzaam weer dichter bij mezelf. En daar vond ik de fotografie terug. Niet zoals vroeger maar op mijn eigen manier.

Vandaag doe ik waar dat 12-jarige meisje van droomde. En misschien nog wel belangrijker: ik doe het op een manier die klopt met wie ik ben. De manier waarop ik kijk, met aandacht, zachtheid en afstemming, neem ik mee in alles wat ik maak. Het helpt me om mensen niet alleen te fotograferen, maar ze echt te zien.
Voor veel van de vrouwen die bij mij komen, voelt het spannend om zichtbaar te zijn. Om voor de camera te staan, en zichzelf daarin terug te zien. Juist daar ligt voor mij de essentie. Een plek creëren waarin je je veilig voelt, kunt ontspannen en jezelf mag zijn. Zodat wat er al is, zichtbaar mag worden. En je jezelf kunt herkennen in beeld, zoals je bent.